Sevinmekten korkup üzülemeyen adam!

4 gündür yazmıyorum.

Tatlı bir telaş vardı benim köşemde. Uzun zamandır kafamda tasarladığım bir site projem vardı. Hafta sonu tasarımını yapıp bugün faaliyete sundum. Mutluyum. Mutluydum.

Haftasonu yeni site projem için bir sponsor bulmuştum. Siteyi faaliyete geçirdim. Paraya boyun eğmeden hedefe ulaştım. Gururluydum. Tatmin edici bir iştir ha. Bir engelin üstesinden gelmek. Başarmak.

Arkadaşlarınızı etrafınıza toplayıp son durumun kritiğini yapmak. Yer yer fesat bakışların arasında sizinle gurur duyan arkadaşlarınızın "şimdilik" yapıcı olan eleştrileriyle hoş bir vakit.

Sonunu düşünmek! Hayatımın değişmez kaidelerindendir. Ne zaman içim kıpır kıpır olsa, mendebur zamanlarımdan biri çıkagelir. Dürter en mutlu anımı. Gıdıklar.

Para:
Üniversite öğrencisinin korkulu rüyalarından biridir memleketten gelecek olan bir kötü haber. Uzakta olmak. Elinden birşey gelmemesi. Çaresizlik. Yer ama bitirmez. Kemirir.

Evdekiler aradı. Tam da tartışılmaz başarım en sevdiğim hocalarımdan biri tarafından övülmüş. Kıvançlardan kıvançlara koşuyorum.

Evde bir sorun çıkmış, "ciddi miktarda" paraya ihtiyaç varmış. Kime göre ciddi miktar. Hatta neye göre.

Hayaller vardır hani. Hep daha fazlasını beklenir. Umulur. Bilgisayar bölümü okumamdan mütevllit bizim hayallerimizde büyük meblâlar söz konusudur. Okul bittikten sonra hiç para sıkıntısı çekmiycekmişcesine hayal kurarız.

"Bu Kader varya birgün çok başarılı olacak. Dünyaca ünlü bir site açacak çok para kazanacak" diyen bakışların arasında küçülüp kaldım. Sessiz kaldım. Farkettirmedim. Bir avuç para yüzünden ailemin sıkıntıya düştüğünü ve bu muhteşem çocuğun elinden hiç birşey gelmediğini nasıl izah edebilirdim ki.


Tezat:
Kıvanç, gurur, hüzün ve hayal kırıklığı.

Mahşerin 4 atlısı. Bu dördüyle aynı gün içinde karşılaşmam bir ilk değil. Daha öncede söylemiştim. Mendebur zamanlarım çoktur benim.

Kaderperverlik kaidesi beş; üzüntünüzü de sevincinizi de asla sonuna kadar harcamayın. En yakın gördüğünüz insan bile sadece yüzde birini görsün. Saklayın, olgunlaştırın, pişirin ve servis edin. Vazgeçilmez olun. Sevinçlerinizi ve üzüntülerinizi çiğ bırakırsanız herkes tadına bakıp gider.


...

Öğretmen miyim, Adam mıyım, Neyim ?

Yenik düştüm.

Ama şimdilik.

Olay 1:

Berbat geçen bir sınav günün akşamı kadar rezil bir zaman yoktur üniversitede. Çok ezilmiş hissedersiniz. Hele ki idealler varsa. Tek odalı evinizde en alçak gördüğünüz yere oturur ve boş boş etrafı seyredersiniz ya da online bir günlük tutup insanlarla paylaşırsınız.

Öğrenciyi yanıltmaktan ve sınav esnasındaki şaşkınlıklarından zevk alacak kadar ruhu deforme olmuş öğretim görevlileri var. Bilginize. Peki nedir bu adamların ruhuna böylesine hakaret etmeme sebep olan?

Duyarsızlığı. Bencilliği. Ben varım başkası yok demesi.

Böyle okulun kapısından içeri adım atmayıp her fırsatta hocalara ateş püsüküren dengesiz bir kişi izlenimi bırakmak istemem. Okulla aram iyidir. Daha önceden de söylediğim gibi sistemin aldıkları gibi verdikleri de vardır. Severim.

Ama öğrencilere ettikleri bu zulümün kendilerine geri döneceğinin farkında olmadan, aldıkları maaşları helal sayıp çocuklarına yediren ve zevk-i sefanın dibine vurmuş bu entellektüel şizofrenleri gördükce kan beynime sıçrıyor.

Azimliyim ha! Sistem öğretmen olacaksın dedi. Olacağım. İtirazım yok. Ama öğretmenliği yüzüne gözüne bulaştırmış bu entellektüel şizofrenlere de pabuç bırakmayacağım.

Öğretmen nasıl olunur?

4 yıldır bu sorunun cevabını arıyorum. Emin olun üniversitede değil.


Olay 2:

Anne ve Baba.

Kaderdeki yerlerine ve önemlerine dair çok fazla konuşmaya gerek yok. Ama birkaç kritik noktaya değineceğim sütten ağzı yanmış biri olarak.

Bir boşanma davası var hayatımın tam ortasında. Boşanma kavramı hep komik gelmiştir bana. İki tarafta kinlerini püskürtürken birbirine, cefanın tadına bakan çocuklardır her zaman. Hele birde abi rolü size biçilmişse, derdin kaymaklısı sizin demektir.

Dün hiç birşey karalamadım buraya. içimden gelmedi. Kardeşim aradı. Sevgili validemle pederimin 14 yıldır süren boşanma davasında kardeşimin vesayetini iki tarafta istememiş. Çocuk esirgeme kurumuna soruşturma için yazı gönderilmiş.

İslamiyette kesin bir kaide vardır; insan annesini babasını ve eşini (eşlerini) seçemez.

14 yıldır bitmeyen bir boşanma davası doğru duydunuz.

Tarih Ağustos 2005. Herşey bitti dediğim bir zaman. Hayallerime elveda dediğim bir zaman. Dilediğim bölümü kazandığıma ilişkin yazıyı gördüm YÖK'ün ilgili sayfasında. Kıvanç. Yürüyerek terkedesim geldi şehri. Abartmadım tabi. Otobüse atladım. Mutluluk. Macera. Korku. Sevgi. Stres. Aşk. Hırs. Sex. Hayaller. İdealler. Üniversite.

Ama şimdi garip bir tedirginlik var içimde. Ünivesiteye ayak basalı 4 yıl oldu. Ama ben kardeşimin nelerle boğuştuğunu unutmuşum.

Tedirginim çünkü acı, hayattan sonra gördüğüm en kıvrak fahişedir.

Beni yıktı. Ama ayaklandım. Daha güçlü olarak kalktım. Ya kardeşim !!! Kalkabilecek mi bilmiyorum.

Evet. Katmerli itirafımdır. Vefalı bir kaderperver oldum da Adam! olabildim mi bilmiyorum.

Kaderperverlik Kaidesi dört; idealleriniz uğruna sevdiklerinizden ödün vermeyi göze almalısınız. Sevdiklerinizden ve canınızın parçalarından. Sonra ağlamaya bile vaktiniz kalmaz. Ancak online bir günlük tutup insanlarla paylaşırsınız...

Malumunuz cânım üniversitemde sınav haftası. Ama sistemin bana yüklediği sınav görevi yarın bitiyor. En azından şimdilik. Bana ve kardeşime şans dileyin.

Selametle


...

Üniversite Ülkesi ve Meçhul İnsanları Üniverler

Üniversite mevzuna değinmemek için kendimi zor tutuyorum. Ne gündü Allah'ım.

Olay 1:
İdealleri uğruna herşeyi yapabilecek biri var çevremde. Çok tehlikeli. Bu tarz insanlardan ben haz etmem. Kader ise nefret eder. Hırs gözlerini kör etmiştir çünkü. Hedeflerine ulaşmak uğruna herkesi harcayabilir. Dedikodu yapar, iftira atar, yalan söyler. Hayatınızı allak bullak bir halde bulabilirsiniz.

Ben de arkadaş çevremle birlikte böyle kader tanımaz bir taaruza maruz kaldım bugün. Garip bir tecrübeydi.

Olay 2:
Üniversitelerde pek tutulan Erasmus programıyla yurtdışına gidip gelmiş bir de arkadaşım vardı. Vardı diyorum dikkat. O kız gitti yeni biri geldi sanki. Bizi tanımaz oldu.

Beni değersiz bulduğuna dair bir takım talihsiz açıklamalarda bulunmuş. Ancak kadim dostlarımdan birinin yanındaymış. İnsanların arkasından konuşmanın ne denli kötü bir huy olduğu kendisine "uygun bir dille" ifade edilmiş. Tabi ki kadim dostum üstlenmiş bu görevi. Kız herkesi kendisi gibi vefasız sandığı için böyle bir tepki beklememiş tabi. Dumurlardan dumurlara koşarak ortamı terketmiş.

Koçum benim. Adı üstünde "kadim dost". Gördüğüm yerde alnından öpücem. Karizmaya halel getirmemek için öpmeyebilirim de. Yalan olmasın.

Hedeflere ulaşma hırsı konusunu şimdilik uzatmak istemiyorum. Ama kaidesiz olmaz.

Kaderperverlik kaidesi üç; "yeterli miktarda hırsla" ve "emin adımlarla" ideallerinize yürüken hırsı gözlerini kör etmiş insanlar göreceksiniz. Dikkat edin ! Uzaklaşın. uzaktan oturup izleyin. Kadere karşı gelerek işledikleri suçun cezası çok gecikmeyecektir. Yüreğiniz kaldırırsa izleyin. İbret olsun.


...

Sıkıntı veren güzellikler

Kapanış.
Beynimi tekrar rafa bıraktım.

Umduğum kadar kötü bir gün değidi aslında. Ya da ben henüz öyle zannediyorum.

Uğruna sıkıntılardan sıkıntı beğendiğimiz sınavın güzel geçmesi bir garipti. Hiç sallamadığım kimi durumların içime sıkıntı olması ise bir başka garip.

Yüreğimize sıkıntı veren güzellikler var bugün onu farkettim. Tezat biliyorum. Yüreğinize sıkıntı veren güzellikleri farkettiğinizde yerlerini yeni sıkıntılara bırakmalarının literatürdeki adı zaten hayat.

Üniversite bu hayatın en koyu noktalarından biri sanırım. Sınav, stres, dedikodu, aşk, acı, hüzün, cinsellik, korku...

Üç noktalı ilk cümlem. Anlaşılan yükü çok ağır. Düşünmeden üç nokta koyduğuma göre.

Üniversitede insanların kaderine yön veren çok fazla etken var. Dilime sakız ederim gibi geliyor. Çok malzeme var. Hele ki 3 bitmek üzereyse. Son yıla merdiven dayadıysanız.

Ama böyle yoğun bir günün ardında böylesine fahişe bir konuya dalacak kadar çıldırmış değilim.

Bugünlük bu kadar yeter sevgili kader, al beni.


...

Bardağın boş olmayan kısmı

Şiddetli bir gün. Nisan ayında kapalı bir hava. 2.30'da sınav var.

Meymenetsiz adam. Sinir bozucu köz kırpma tikiyle karşımıza geçicek ve yıllardır olduğu gibi derste anlatmadığı konulardan sorular soracak. Sonra aldığı maaşı helal sayıp çocuklarına yedirecek. Bu konu çok derin bir kaderperverlik kaidesi. Daha sonra arzedeceğim.

Sistem. Sistem yine haz etmediğim insanlarla haz etmediğim olaylar sundu bugün için.
Peki niçin. İdeallere ulaşmak mı ? Mümkün. Olabilir.

Yıllarca idealist insanların nasıl bir hırsla ideallerine ulaştıkları anlatıldı bize ve ideallerine ulaştıklarında nasıl mutsuz oldukları. Nasıl sıkıntılar çektikleri.

Anladım. Ne bu hocanın ne de sistemin derdi ben değilim. İdealler.
Kaderperverlik Kaide iki; idealistseniz, kaderin tadına doyasıya varacaksınız. Kana kana.

Çok gerilmeyin. Tedirgin olmayın. Ön yargılı yaklaşmayın. Güzel sonuçlarıda var. İdeallere ulaşmanın da bir tadı var. Biliyorum korkarız hep. Hayat genelde kandırır bardağın dolu tarafına bak diye. Ama bardaktaki bütün suyu içer sonra. Doludan kastı dibinde kalan birkaç damladır.

Bana şans dileyin yorucu bir gün olacak. O nedenle kısa kesiyorum.
Beynim bugün bana lazım.
Rafdan alıyorum. Yerine koyacağım.
Özür dilerim.

...

Küçük ve Güçlü Bir Yorgan

Giriş:
Bir yerlerden başlamak lazım diye düşünüyorum artık. Kaderperverlik. Yine sıkıştım tek odalı evimin bir köşesine. Masanın altına saklanıp hiç çıkmasam diyorum.

İtiraf : Sadece böylesine mendebur zamanlarda hatırlıyorum yazmayı. Kızıyorum kendime. Ama korkmuyorum. Siz de korkmayın. Mendebur zamanlarım çoktur benim. Daha çok yazarım.

Küçüklüğümden kareler hatırlarım bazen. Yorganı başımın üstüne çektiğimde hayaletler beni göremez sanırdım. Stephen King kitaplarından fışkırmış hayallerden uykulara dalardım. Şimdide öylesine güçlü bir yorgan arıyorum galiba.

Kaderperverlik benim küçük ve güçlü yorganım.
Ayaklarım açıkta kalır belki ama yüreğimi örterim ziyadesiyle. Beynimi de.

Bir yorgana ihtiyacınız varsa birlikte karalamaya başlıyacağız sayfaları.


Gelişme:
"kaderperverim lan ben" diye haykırdığım gün. Komik bir hikayedir aslında sizinle paylaşmayı uygun buldum.

Sabah uyandım. Sistem diyor ki; ciğeri beş para etmeyen bir adamı öğretim görevlisi yaptık ve sen gidip o adamın dersine gireceksin ve yoklama kağıdına imza atacaksın. Eyvallah. Lafımız yok. Sistemin aldıkları gibi verdikleri de vardır dedik kalktık.

Giyindim telaşla, dışarıda yağmur. Kapıyı açtım botların içi su dolmuş. Başımı göğe kaldırdım. Hayatımın en esaslı isyanlarından birini ettim. "Katmerli İsyan" diyorum adına. Kötü de hissetmedim. Vicdan azabı da duymadım.

Emperyalizmin kalifiye düşman sıfatıyla ayağımıza bakmaktan bıkması neticesinde ortaya çıkmış konverslerimi giydim, atıldım ıslak sokaklara. Heyecanlı birgün dersler, sınavlar vesaire. Bir arkadaşıma uğradım, sistemin bize dayattığı ulvi sınavlardan birine çalışmak üzere. Ev arkadaşım aradı, evi su basmış.

İşte o an kötü hissettim. Vicdan azabı duydum. "Katerli isyan" için değil ha ! Küçüklüğümden beri, küçük ve güçlü yorganımı kaybettiğimden beri her isyanımda zarar veririm çevreme. Biliyorum. Vicdan azabım ev arkadaşıma dair. Yazık benim yüzümden sıkıntı çekti.

Dilimin ucuna gelen isyanları eze eze yutkunarak temizledim evi. Dışarı çıktım. Başımı yine göğe kaldırmak istiyorum ama tedirginim. Nasıl bir tepkiyle karşılaşacağımı bilmiyorum. Malumunuz bilinmezlik korkusu. Daha kötü ne olabilir ki lan deyip kaldırdım kafamı.

Daha kötüsü. Ay dörtlü çevrimin ilk çeyreğinde hilal şeklinde ama ne hikmetse yatay eksende. üzerinde de iki tane parlak yıldız gökyüzünde bildiğiniz bir smile bakın aynısı :)

İşte kaderperverliğin doğduğu gün. Çok garip bir duygudur aslında. Bir yerlerde birileri var ve sizin ne zaman ne yapacağınızı biliyor. Bunun somut bir ispatını görmeninse tarifi yok.

Ben arsızlık edip tarif etmeye çalıştım. Ama eminim ki dört dörtlük olmadı.

Sonuç:
"Hayal ürünü" diyenler oldu. "Saçmalama Lan, tesadüftür" diyenler oldu. "Tövbe estafurullah koca Allah işi gücü bırakıp senle mi uğraşacak" diyenler oldu.

Kaderperverliğin en önemli kaidelerinden biri; kaderinizi kimseyle paylaşmayın sadece perver olun.

Ha gaflete düşüp paylaşırsanız alacağınız muhtemel cevaplardan üçü 4 satır yukarıda.

Bir yerlerde birilerinin bizi bizden daha iyi bildiğine dair somut kanıtlarınızı saklayın. Çöpe atmayın. Yabana da atmayın. Saklayın, elbet lazım olur. Ben sakladım. O günden beri Katmerli İsyan yok. Kanıksanmışlık yok.

Bu yazı bir isyan mıdır? Bunun yorumu elbetteki sizlerin.

Not: Somut ispatlarınız varsa mutlulukla dinlerim. Yorumlarınızı esirgemeyin korkmayın. Burası tarafsız bölge. Burası Perverlik arenası burada isyan yok. Perverlik var.Kaderperverler Derneği de kaderin ta kendisi. Yabancı değil.


...